در شرایط اضطراری از کجا کمک بگیریم؟
راهنمایی ساده برای تشخیص موقعیت فوری، حفظ امنیت، آمادهکردن اطلاعات ضروری و پیدا کردن سریعترین مسیر کمک در شرایط اضطراری.
در یک موقعیت اضطراری معمولاً زمان کم است، ذهن پراکنده میشود و تصمیمگیری سختتر از حالت عادی است. هدف این راهنما این نیست که جای خدمات امدادی یا نظر متخصص را بگیرد؛ هدف این است که کمک کند چند دقیقه اول را منظمتر طی کنید، خطر را جدی بگیرید، از کارهایی که وضعیت را بدتر میکنند دوری کنید و سریعتر به یک مسیر امن برسید. اگر جان یا سلامت کسی در معرض خطر فوری است، اولویت همیشه دور شدن از خطر و استفاده از خدمات اضطراری رسمی محل زندگی است. اگر هنوز مطمئن نیستید وضعیت فوری محسوب میشود یا نه، بهتر است نشانههای خطر را دستکم نگیرید و از یک فرد امن یا مرکز رسمی کمک بخواهید.
اول فرق مسئله مهم و خطر فوری را روشن کنید
هر مشکل سختی الزاماً اضطراری نیست، اما بعضی نشانهها نیاز به اقدام سریع دارند: تهدید مستقیم به آسیب، خشونت در حال وقوع، خونریزی یا آسیب جدی، مشکل شدید تنفسی، از دست دادن هوشیاری، آتشسوزی، حضور سلاح یا موقعیتی که فرد نمیتواند خودش را از خطر دور کند. در چنین شرایطی لازم نیست ابتدا همه جزئیات را تحلیل کنید یا مطمئن شوید چه نهادی دقیقاً مسئول است. وظیفه اول این است که خطر را کاهش دهید و ارتباط با یک مسیر رسمی یا یک فرد قابلاعتماد را برقرار کنید.
اگر نشانهها مبهماند، از خودتان بپرسید اگر چند دقیقه صبر کنم آیا احتمال بدتر شدن جدی وضعیت وجود دارد و آیا من یا فرد دیگری الان توانایی محافظت از خود را داریم. پاسخ مثبت به این پرسشها یعنی باید با احتیاط بیشتری رفتار کنید. در بحران، اشتباه رایج این است که فرد بهخاطر ترس از مزاحمت یا قضاوت دیگران، خطر را کوچک جلوه میدهد. ایمنی مهمتر از این نگرانیهاست و بهتر است درخواست کمک را بهخاطر تردید درباره کامل بودن اطلاعات عقب نیندازید.
قبل از تماس یا درخواست کمک، تا حد ممکن خودتان را امن کنید
اگر خطر از محیط اطراف میآید، مثل درگیری، تهدید یا حادثه، حرکت به یک محل امن میتواند از هر توضیح دیگری مهمتر باشد. در صورت امکان از منبع خطر فاصله بگیرید، در فضایی قرار بگیرید که خروجی مشخص دارد و به یک فرد مطمئن اطلاع دهید کجا هستید. اگر جابهجایی خودش خطر ایجاد میکند، بدون ارزیابی موقعیت اقدام شتابزده نکنید و از راه ارتباطی امنی که در دسترس است کمک بگیرید.
در شرایط خشونت یا کنترل توسط فرد دیگر، تماس تلفنی همیشه امنترین روش نیست. ممکن است پیامک، چت یا کمک گرفتن از فردی نزدیک کمخطرتر باشد. اگر کسی دستگاه شما را بررسی میکند، حفظ حریم خصوصی و استفاده از قابلیت خروج سریع میتواند مهم باشد. هیچ راهنمای عمومی نمیتواند شرایط هر خانه یا محیط را دقیق پیشبینی کند، بنابراین انتخاب روشی که کمترین خطر را برای شما ایجاد میکند اولویت دارد و نباید صرفاً به این دلیل که یک روش معمولتر است از آن استفاده کنید.
اطلاعاتی که کمکرسان را سریعتر به مسئله میرساند
وقتی با یک مرکز رسمی یا فرد کمکرسان صحبت میکنید، لازم نیست داستان را از ابتدا با همه جزئیات تعریف کنید. ابتدا سه موضوع را روشن کنید: چه اتفاقی افتاده، خطر فعلی چیست و شما کجا هستید یا چگونه میتوان به شما دسترسی داشت. اگر فرد دیگری آسیب دیده، وضعیت هوشیاری و تنفس او را در حدی که میبینید توصیف کنید. اگر تهدیدی وجود دارد، بگویید آیا تهدیدکننده هنوز نزدیک است یا نه و آیا خروج امن از محل ممکن است.
بهتر است نام داروها، بیماریها، مدارک یا جزئیات فرعی را فقط وقتی بیان کنید که برای تصمیم فوری لازم است یا کمکرسان از شما میپرسد. کوتاه و روشن صحبت کردن باعث میشود زمان برای سؤالهای ضروری باقی بماند. اگر خودتان نمیتوانید توضیح بدهید، از فردی که در محل حضور دارد بخواهید اطلاعات اصلی را منتقل کند. در موقعیت بحران، کامل بودن توضیح مهم نیست؛ قابلفهم بودن و اشاره به خطر فعلی مهمتر است و جزئیات تکمیلی میتواند بعداً مطرح شود.
اگر تنها هستید یا نمیتوانید تماس معمولی بگیرید
تنها بودن میتواند اضطراب را بیشتر کند، اما هنوز چند مسیر وجود دارد. اگر امکان تماس امن ندارید، به نزدیکترین فرد قابلاعتماد پیام بدهید و بهصورت کوتاه بگویید نیاز به کمک دارید و کجا هستید. در ساختمان یا محل عمومی، نگهبانی، مسئول محل یا افراد حاضر ممکن است بتوانند در برقراری ارتباط با خدمات رسمی کمک کنند. هدف این نیست که افراد زیادی را درگیر کنید؛ هدف پیدا کردن یک نقطه اتصال امن است که بتواند شما را به کمک مناسب وصل کند.
اگر اینترنت در دسترس است اما تماس صوتی امن نیست، بررسی روشهای رسمی غیرصوتی میتواند مفید باشد. راه کمک نیز در دستههای حساس تلاش میکند مشخص کند تماس تلفنی برای شما امن هست یا نه و در صورت وجود، مسیرهای بیصداتر را اولویت دهد. با این حال در خطر فوری، نباید منتظر کامل شدن یک جستوجوی آنلاین بمانید؛ هر مسیر رسمی و امنی که سریعتر در دسترس است مقدم است و وبسایت فقط باید زمان رسیدن به کمک را کوتاهتر کند.
بعد از عبور از لحظه بحرانی، مرحله دوم را فراموش نکنید
پایان خطر فوری به این معنی نیست که مسئله اصلی حل شده است. ممکن است بعد از حادثه نیاز به درمان، حمایت روانی، پیگیری حقوقی، جای امن، حمایت اجتماعی یا همراهی یک فرد مطمئن وجود داشته باشد. بهتر است وقتی وضعیت پایدارتر شد، قدم بعدی را جدا از بحران لحظهای برنامهریزی کنید. نوشتن چند نکته ساده درباره آنچه رخ داده و نیاز فعلی شما میتواند برای تماسهای بعدی مفید باشد و باعث شود لازم نباشد هر بار همه چیز را از ابتدا به یاد بیاورید.
همچنین طبیعی است که بعد از یک موقعیت شدید، تمرکز و حافظه برای مدتی بههم بریزد. مجبور نیستید همه تصمیمها را همان روز بگیرید. اول نیازهای فوری مانند امنیت، استراحت، درمان ضروری و حضور یک فرد قابلاعتماد را در نظر بگیرید. سپس برای مسائل دیگر از منابع مرتبط کمک بگیرید. راه کمک میتواند برای پیدا کردن دسته مناسب خدمات، نقطه شروع باشد؛ اما تصمیم تخصصی و ارزیابی فردی را به مرکز مربوط واگذار میکند.
چطور از راه کمک برای شروع استفاده کنید
در صفحه اصلی راه کمک میتوانید مسئله را با زبان خودتان بنویسید. اگر عبارت شما نشانهای از خطر فوری داشته باشد، سامانه دسته اضطراری را در اولویت قرار میدهد. بعد چند سؤال کوتاه درباره وجود خطر، ایمن بودن تماس و در صورت تمایل استان پرسیده میشود. این سؤالها برای تشخیص پزشکی یا قضاوت درباره وضعیت شما نیست؛ فقط کمک میکند نتایج مرتبطتر و امنتری از میان منابع منتشرشده نمایش داده شود و نیاز نباشد نام دقیق یک سازمان را از قبل بدانید.
اگر سامانه از متن سؤال مطمئن نباشد، بهجای حدس زدن چند دسته نزدیک را نشان میدهد تا خودتان انتخاب کنید. اگر هیچ دستهای واضح نباشد، همه گزینهها در دسترس میمانند. در هر مرحله، اگر خطر واقعی و فوری وجود دارد، منتظر نتیجه وبسایت نمانید و از خدمات اضطراری رسمی یا یک فرد امن نزدیک کمک بگیرید. ابزار آنلاین باید مسیر را کوتاهتر کند، نه اینکه اقدام فوری را به تأخیر بیندازد یا احساس اطمینان کاذب ایجاد کند.
سؤالت را در صفحه اصلی با زبان خودت بنویس.